Uszkodzenie ścięgna Achillesa – jak poprawnie zabezpieczyć nogę?

Uszkodzenie ścięgna Achillesa może znacznie utrudnić chodzenie i wymagać długiej rehabilitacji. Dlatego warto mieć na uwadze, że szybkie rozpoznanie urazu i odpowiednie zabezpieczenie nogi pomagają ograniczyć ryzyko jego pogłębienia.

Ścięgno Achillesa – dlaczego jest tak ważne?

Ścięgno Achillesa łączy mięśnie łydki z kością piętową i odgrywa kluczową rolę podczas chodzenia, biegania, skakania oraz wspinania się na palce. Jest mocną strukturą, ale może ulec przeciążeniu zarówno podczas intensywnego sportu, jak i w wyniku pojedynczego urazu.

Problem nie zawsze pojawia się nagle. Początkowo może występować ból, sztywność lub osłabienie łydki, które nasilają się podczas ruchu. A nieleczone przeciążenie może zwiększać ryzyko poważniejszego uszkodzenia, w tym częściowego albo całkowitego zerwania ścięgna.

Co może doprowadzić do urazu?

Ryzyko problemów ze ścięgnem wzrasta szczególnie wtedy, gdy obciążenie jest większe niż możliwości organizmu. Znaczenie mogą mieć również nieprawidłowa technika ćwiczeń i niewystarczające przygotowanie do wysiłku.

Do czynników sprzyjających urazom należą m.in.:

• nagłe zwiększenie intensywności treningów,
• brak odpowiedniej rozgrzewki,
• powtarzalne przeciążenia,
• niewłaściwie dobrane obuwie,
• trening na bardzo twardym podłożu,
• zbyt szybki powrót do aktywności po wcześniejszym urazie,
• niektóre nieprawidłowości budowy stopy, np. płaskostopie.

Nie oznacza to jednak, że uraz dotyczy wyłącznie osób aktywnych fizycznie. Uszkodzenia ścięgna Achillesa występują również u osób, które nie uprawiają sportu. Przykładowo, mogą się pojawić w związku ze wcześniejszymi mikrourazami i zmianami degeneracyjnymi.

A tutaj podpowiadamy, kiedy warto stosować ortezy stawu skokowego.

Jak rozpoznać poważne uszkodzenie ścięgna Achillesa?

Objawy zależą od rodzaju urazu. Przy przeciążeniu lub częściowym uszkodzeniu może pojawić się ból w okolicy pięty, sztywność oraz osłabienie mięśni łydki. Całkowitemu zerwaniu często towarzyszy nagły, silny ból, obrzęk lub krwiak, a także wyraźne problemy ze wspięciem się na palce.

W przypadku podejrzenia zerwania nie należy próbować samodzielnie oceniać rozległości urazu. Lekarz może wykonać badanie fizykalne, a w razie potrzeby zlecić USG lub rezonans magnetyczny. Pozwala to odróżnić uszkodzenie Achillesa od innych przyczyn bólu w okolicy pięty.

A jeśli nie wiesz, jak wybrać ortezę stawu barkowego, kliknij tutaj.

Jak zabezpieczyć nogę po urazie Achillesa?

Jeżeli doszło do nagłego urazu i istnieje podejrzenie poważnego uszkodzenia, najważniejsze jest odciążenie kończyny i szybka konsultacja lekarska. Nie należy kontynuować treningu ani próbować „rozchodzić” bólu.

Do czasu uzyskania pomocy można:

• ograniczyć ruch uszkodzonej nogi,
• unieść kończynę, aby ograniczyć obrzęk,
• zastosować chłodzenie w miejscu urazu,
• w określonych sytuacjach zabezpieczyć staw skokowy odpowiednim bandażem lub ortezą.

Ucisk nie powinien być nadmierny. Jeżeli pojawi się drętwienie, nasilający się ból, sinienie lub inne zaburzenia krążenia, należy zrezygnować z ucisku i skontaktować się z lekarzem.

Orteza nie powinna być dobierana przypadkowo. Jej rodzaj zależy od charakteru urazu i etapu leczenia. W niektórych przypadkach potrzebna jest konstrukcja ograniczająca ruch stawu skokowego. Z kolei w innych sytuacjach wystarczające może być inne postępowanie zalecone przez specjalistę.

Zobacz też, jak działają taśmy do tapingu.

Uszkodzenie ścięgna Achillesa – leczenie i rehabilitacja

Postępowanie zależy od tego, czy doszło do przeciążenia, częściowego uszkodzenia czy całkowitego zerwania. Po opanowaniu ostrej fazy ważnym elementem leczenia jest stopniowo prowadzona rehabilitacja.

Jej celem jest odbudowa siły mięśni łydki, poprawa ruchomości stawu skokowego oraz przywrócenie prawidłowego sposobu chodzenia. Dlatego powrót do biegania i sportów wymagających skakania powinien odbywać się etapami.

Zbyt szybkie zwiększanie obciążeń jest jednym z czynników zwiększających ryzyko ponownego urazu. Z tego powodu moment powrotu do pełnej aktywności powinien być uzależniony od rodzaju uszkodzenia, postępów rehabilitacji i oceny specjalisty.