Infekcje przenoszone drogą płciową nie zawsze powodują wyraźne dolegliwości. Mężczyzna może czuć się zupełnie zdrowo, a jednocześnie być zakażony i przekazywać infekcję partnerowi. Dlatego znajomość typowych objawów oraz odpowiednio dobrane badania mają duże znaczenie dla zdrowia intymnego.
Choroby weneryczne u mężczyzn – jakie objawy powinny zaniepokoić?
Choroby weneryczne mogą powodować zarówno charakterystyczne, jak i bardzo dyskretne objawy. Niektóre infekcje przez długi czas przebiegają bezobjawowo.
Sygnały, które warto skonsultować z lekarzem:
- pieczenie lub ból podczas oddawania moczu,
- świąd, pieczenie albo dyskomfort w obrębie cewki moczowej,
- nietypowa wydzielina z penisa,
- zaczerwienienie lub obrzęk ujścia cewki,
- owrzodzenia, pęcherzyki, grudki lub inne nowe zmiany na narządach płciowych,
- ból albo obrzęk moszny,
- powiększone węzły chłonne w pachwinach,
- zmiany skórne w okolicy odbytu lub jamy ustnej po kontaktach seksualnych.
Ważne jest również to, że brak objawów nie wyklucza zakażenia. Dotyczy to np. chlamydiozy, która u wielu osób przebiega skąpoobjawowo lub bezobjawowo.
Chlamydioza – infekcja, którą łatwo przeoczyć
Chlamydioza jest wywoływana przez bakterię Chlamydia trachomatis. U mężczyzn może prowadzić do zapalenia cewki moczowej, powodując pieczenie przy oddawaniu moczu lub niewielką śluzową wydzielinę. Czasami zakażenie nie daje jednak żadnych zauważalnych symptomów.
Nieleczona infekcja może szerzyć się na kolejne struktury układu moczowo-płciowego, powodując zapalenie najądrza. W niektórych przypadkach może to prowadzić do powikłań wpływających na płodność. Zakażenie może również dotyczyć odbytnicy lub gardła, zależnie od rodzaju kontaktu seksualnego.
Rzeżączka zwykle daje bardziej nasilone objawy
Rzeżączka jest wywoływana przez Neisseria gonorrhoeae. U mężczyzn często powoduje wyraźne dolegliwości, takie jak intensywne pieczenie podczas oddawania moczu oraz ropną, żółtawą lub zielonkawą wydzielinę z cewki. Objawy mogą pojawić się stosunkowo szybko po zakażeniu.
Infekcja wymaga odpowiedniego leczenia dobranego przez lekarza. Jest to szczególnie istotne ze względu na narastającą oporność bakterii na antybiotyki. Samodzielne stosowanie przypadkowych leków może utrudnić późniejsze leczenie i nie zapewnia pewności wyleczenia.
Kiła może długo pozostawać niezauważona
Kiłę wywołuje Treponema pallidum. W pierwszym okresie choroby może pojawić się pojedyncze, zwykle bezbolesne owrzodzenie w miejscu zakażenia. Może ono samoistnie zniknąć, ale nie oznacza to ustąpienia infekcji.
W późniejszym okresie mogą wystąpić:
- wysypka na różnych częściach ciała,
- powiększenie węzłów chłonnych,
- gorączka i złe samopoczucie,
- zmiany obejmujące dłonie i podeszwy stóp.
Nieleczona kiła może po latach prowadzić do poważnych powikłań dotyczących układu nerwowego, serca, naczyń czy narządu wzroku. Wczesne rozpoznanie ma więc bardzo duże znaczenie, ponieważ chorobę można skutecznie leczyć antybiotykami.
Jak wyglądają badania na choroby weneryczne u mężczyzn?
Rodzaj badania zależy od podejrzewanej infekcji i rodzaju kontaktu seksualnego. W diagnostyce chlamydiozy i rzeżączki często wykorzystuje się testy molekularne, które wykrywają materiał genetyczny bakterii. Próbką może być pierwsza porcja moczu lub wymaz z odpowiedniego miejsca.
W kierunku kiły i HIV stosuje się przede wszystkim badania krwi. Trzeba jednak pamiętać o oknie diagnostycznym – test wykonany zbyt wcześnie po zakażeniu może nie wykryć infekcji.
Nie należy również zakładać, że jeden uniwersalny „test na weneryczne” wyklucza wszystkie możliwe zakażenia. Zakres badań powinien być dopasowany do objawów, rodzaju kontaktów seksualnych i czasu, który upłynął od potencjalnego narażenia.
Co zrobić po podejrzanym kontakcie?
Jeżeli pojawiły się niepokojące objawy albo doszło do kontaktu seksualnego wiążącego się z ryzykiem zakażenia, warto zgłosić się do lekarza, dermatologa-wenerologa lub odpowiedniej poradni diagnostycznej. Nie należy samodzielnie rozpoczynać antybiotykoterapii ani czekać na rozwój objawów.
Do czasu wyjaśnienia sytuacji warto powstrzymać się od kontaktów seksualnych lub stosować zabezpieczenie zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku potwierdzenia infekcji istotne jest również poinformowanie partnerów, ponieważ mogą wymagać badań i leczenia.
A tutaj doradzamy, jak zmniejszyć ryzyko nowotworów u mężczyzn.
Choroby weneryczne u mężczyzn – jak zmniejszyć ryzyko zakażenia?
Podstawą profilaktyki pozostaje świadome podejście do kontaktów seksualnych. Prezerwatywy znacząco ograniczają ryzyko wielu infekcji. Aczkolwiek należy zaznaczyć, że nie zapewniają całkowitej ochrony przed zakażeniami przenoszonymi przez kontakt ze skórą, takimi jak HPV czy opryszczka.
W profilaktyce warto uwzględnić również szczepienia, szczególnie przeciw HPV. Natomiast przy zwiększonym ryzyku zakażenia HIV istnieją metody profilaktyki przed- i poekspozycyjnej. PEP, czyli profilaktyka poekspozycyjna, powinna zostać rozpoczęta możliwie szybko po potencjalnym narażeniu i wymaga pilnej konsultacji medycznej.
